نیما یوشیج

بیداری موزه در جشن تولد یکصد و بیست و چهار سالگی نیما یوشیج در خانه ی دزاشیب

{آفتاب طلایی بتابید                                                                                                                                بر سر ژاله ی صبحگاهی.                                                                                                                          ژاله ها دانه دانه درخشند                                                                                                                      همچو الماس و در آب، ماهی                                                                                                                  بر سر موج ها زد معلّق.                                                                                                                             از نیمه شبی که آن کودک یوشی در خانه ی اجدادی اش متولد شد، یکصد و بیست و چهار سال می گذرد. پدرش ابراهیم خان و مادرش طوبی خانم، نام علی را برایش انتخاب کردند. اما او در اولین کتابش با عنوان «قصه ی رنگ پریده، خون سرد» نام نیما را برای خود برگزید و بعدها نام نیما یوشیج را در شناسنامه اش به ثبت رساند.                                                                                                                                            از افسانه گذشت و با گذر از ققنوس و مرغ آمین و شعرهای فراوانش، ققنوسی دیگر شد تا با نگاهی نو، زبانی زنده و شکلی جدید شعر دیرسال سرزمینش را حیاتی نو ببخشد و زلالی چشمه سارش را به فرزندان معنوی اش بنوشاند.                                                                                                                                                از ویژگی های جشن تولد امسال، مرمت و آماده سازی خانه ی نیما در خیابان دزاشیب تهران و ایجاد خانه موزه ای ست تا بتوان علاوه بر موزه ای که در خانه اجدادی شاعر در روستای یوش برپاست، این خانه را به مامنی برای شناخت نیما و شعر نوین ایران اختصاص داد. اقدام گرانقدری که پس از سالها پیگیری و تلاش دوستداران نیما، شاعران، هنرمندان، خبرگزاری ها، مدیران، نمایندگان و مسئولان فرهنگدوست با دستور جناب آقای دکتر حناچی، شهردار وقت شهرداری تهران خریداری و توسط سازمان زیباسازی مرمت و تجهیز شد. بی شک مجال نامبردن از یکایک همراهان مهربانی که برای جلوگیری از تخریب این خانه، حفظ و مرمت آن تلاش نمودند، امکان پذیر نیست.                                                                                                                            امیدواریم تا مدیریت محترم سازمان زیباسازی جهت تجهیز شایسته و نمایش آثاری که پس از شصت و دو سال خاموشی شاعر باقی مانده است، اقدامی درخور نماید و این موزه به مکانی پویا و فعال تبدیل شود. همجواری خانه موزه نیما یوشیج با خانه موزه جلال آل احمد و سیمین دانشور، شایستگی آن را دارد تا خیابان دزاشیب به عنوان محور فرهنگی شعر و ادبیات معاصر مورد توجه و بازدید گردشگران فرهنگی از سراسر جهان باشد.         حالا نیمای میزبان در خانه اش تنها نیست و حضور دوستدارانش، حیاتی دوباره و شورانگیز برای این خانه خواهد بود. یادش و راهش گسترده تر باد.;

یکصدوبیست و سومین سال تولد نیما یوشیج گرامی باد

در دامنِ این مخوفْ جنگل / وین قُلِّه که سَر به چرخ سوده است / اینجاست که مادرِ منِ زار / گهواره یِ من نهاده بوده است.

شصتمین سال خاموشی نیما یوشیج گرامی باد

جاده اما ز همه کس خالی است

در انتظار صبح روشن خانه موزه‌ی نیما یوشیج در یکصد و بیست و دومین سال تولد شاعر

بیست و یک آبان یادآور زادروز پدر شعر نوین ایران، نیما یوشیج است. بزرگمردی که یک تنه بار عظیم تغییر شکل و محتوای شعر ایران را به دو...

مصاحبه با بهجت الزمان اسفندیاری(خواهر نیما یوشیج)

نشسته با عظمت یک کوهستانی، زنی در فصل سرد و تلنگر هزار امید را در خطوط زندگی صورتش می بینی. تنهاتر از هر جماعتی می نشیند و صلابت ا...

گفتگویی با شهرزاد مهربان داستان نویسی ایران، خانم دکتر سیمین دانشور

بهانه ی حضور، نیما بود و در سیزدهم دی ماه هشتاد و پنج مقارن با چهل و هفتمین سالگرد خاموشی پدر شعر نوین ایران، به دیدار همسایه اش ر...

مصاحبه با دکتر محمود موسوی

همکلامی با دکتر محمود موسوی، باستان شناس، شاعر و محقق بهانه ای بود تا بخش دیگری از زندگی نیما و آثارش را مرور کنیم و خاطرات او را ...